پروشا جان مامی

هر روز عاشق تر خواهم شد ...عشقی که هرگز تجربه نکرده بودم و تصور نمیکنم دوباره نیز آن را بیابم...با تمام وجود دوستت دارم

الان که  می نویسم تو دختر سه سال و نیمه ی من برای خودت خانومی شدی و در تلاشی که با شرایط جدید زندگی سازگار شی که الحق موفق بودی و واقعا بهت افتخار میکنم...برای سومین جشن نیم سالگی یا بقولی هفتمین نیم سالگی زندگیت یه سفر ترتیب دادیم که واقعا لذت بردم از اینکه تونستم مدت طولانی در کنارت باشم...

پروشا در حالیکه دوست داره چمدونش رو خودش ببره و کسی کمکش نکنه!

عشق من در حالیکه داره نقاشی میکشه!

پروشا در حالیکه شدیدا به دوستش یسنا وابسته شده بود و مدام قربون صدقه ی هم میرن

اینا عکسای شما دوتا شیطون در مکان بازی

اینم تولد یک سالگیه ونداد که کلی ذوق رفتن داشتی ...(بدون شرح)

پروشای من در آغاز سال تحصیلی 90-91 با لباس فرم مهدکودک با جایزه ای که توی دستشه...جلوی درب مهد کودک با خاله آتا که در نبود من کلی شیطون تر شده...اینم یه نمونش!

آخه توی صندوق ماشین چی کار میکنی ووروجک؟

اینم اتاق پروشا که چون وسایلش رو لطف کرده و از جاهای دیگه ی خونه جمع اوری کرده به این روز افتاده! اما بقول خودش چقدر حیف که نمیشه توی اتاق رفت...

سلام

الان که دارم برات می نویسم تو خوابی مامی...چون تابستون 90 مهدکودک ثبت نامت نکردم و پیش هم هستیم...البته تو هم خیلی راضی هستی از این موضوع و تا لنگ ظهر توی رختخوابی...بعدشم که بلند میشی میگی خوب کجا بریم ..خونه ی آتا ...؟

چیزی که دلم میخاد الان بگم اینه که مدت چندماهی هست (یعنی از حدود تولدت ) که واقعا حس میکنم تغییرات زیاد بوده و احساس بزرگی میکنی...تقریبا بیشتر کارت رو خودت انجام میدی...بیرون که میخاهیم بریم لباس برای خودت آماده میکنی و گل سر و شونه میاری ..کفشات رو خودت می پوشی ...از پله ها به تنهایی رفت و امد میکنی و مهمتر از همه اینکه دستشویی تنها میری و حتی بعد از جیش کردن خودت رو میشوری (البته کل دستشویی رو هم میشوری) شورت یا شلوارکت رو میاری من پات میکنم ...گاهی هم اگه پشت و رو نشده باشه خودت پات میکنی...توی اتاقت تنهایی خیلی از کاراتو انجام میدی و در رو میبندی و اعلام میکنی که من کار خصوصی دارم و خواستین بیاین تو در بزنید...اما از همه ی اینا مهمتر این هست که شب توی اتاقت می خوابی...من یا ددی برات قصه میخونیم و کلی جمله های عشقولانه بینمون رد و بدل میشه و میخوابی...البته بازم تنها نیستی دو تا عروسک داری که پیشت می خوابونیش...یکیشون اسمش یک سالی هست که اهوراس و یکی دیگه هم خوآن میگل(شخصیتی توی سریال بقول خودت مامی چی که همه ی داستان رو دنبال میکنی و میدونی ساعت 10 شب پخش میشه و گاهی که من نمی بینم همش رو برام تعریف میکنی)...نیمه شب هم اگه دستشویی داشته باشی فقط به ددی میگی( با این یه کارت که خیلی حال میکنم)...رابطمون خیلی از قبل بهتر شده و با هم خیلی حال میکنیم...تقریبا هیچ اخلاق و لج بازی که بچه های دیگه دارن رو در تو نمی بینم که اذیتم کنه بخاطر همین خیلی بهمون بیشتر خوش میگذره!از اول هم به این حرف که بچه هر چی بزرگتر میشه دردسراش بیشتر میشه اعتقادی نداشتم و واقعا هم میبینم که همونطورم هست من که مدام استرس هام در مورد تو کمتر میشه!

روزانه چندین بار بهم میگی دوستت دارم ...عاشقتم...دستمو بوس میکنی و قربون صدقم میری...اما حسابی باج بگیری...مخصوصا ترشک و لواشک...تقریبا چندماهیه که بیشترین خوشحالیت رو با چیزای ترش داشتی..میری سوپر اما بجز ترشک چیز دیگه ای دوست نداری بخری...کلی هم با اقایون سوپری و بقیه مغازه دارا ی محل رفیقی...یه روز با ددی رفته بودی سوپر منم کمی بعد از شما اومدم دیدم واسه خودت رفتی یه کارتون برداشتی از جلوی سوپر و تا کردی گذاشتی روی پله ی کنار سوپر و نشستی اول آبمیوت رو باز کردی و بعد یه ترشک شروع کردی خوردی!!!

یه حس دیگه ای که موقه بیرون رفتن با من داری و منم خیلی خوشم میاد اینه که چون من از گربه وحشت دارم و دم در خونه و حیاط و زیر ماشین و لای درختا خلاصه همه جا گربه پره...همیشه بقول خودت با من میای بیرون که مواظب من باشی و کلی هم خداییش هوای منو داری و کمکی برام ...گربه ها رو با شجاعت تموم پیشته میکنی تا سراغ من نیان...

توی این مدت اخیر دیگه زدی به سی دی نیگاه کردن...گاهی بعضی سی دی ها رو اونقدر نیگاه میکنی تا دیگه توی دستگاه نمیخونه و از رده خارج میشه...نه که از اول ما خیلی تی وی ندیدیم...تازه  دنبال کردن یه فیلم واست جذاب شده منم چون فکر میکنم این حالت گذراس زیاد سخت نمیگیرم (برعکس ددی) و هر وقت بخواهی سی دی میگذاری و میبینی!(سی دی های با نینی-چوبین-کیتی-دورای اکسپلورر-قطره هاو...)

یه کار دیگه که یاد گرفتی اینه که با موس خیلی خوب یاد گرفتی کار کنی و سی دی هوش وین تاتی رو که همش بازی هست میزاری و میشینی بازی میکنی

حس میکنم با وجود اینکه از نظر روحی خیلی بهم نزدیکیم ولی از نظر فیزیکی خیلی بهم وابسته نیستیم چون خونه ی ادمایی که من بهشون اطمینان دارم تو هم اطمینان میکنی و مدت های طولانی پیششون میمونی و خیلی هم بهت خوش میگذره و اصلا برات ناخوشایند نیست که با اطرافیان بری بیرون...گاهی حسودیم میشه ها (مثلا میای بهم میگی من آتا رو خیلی دوست دارم) اما کلا عاشق احساستم...

با بابای مامی هم که بقول خودت عاشقشی مدام دعوا دارین...سر این که بابای مامی بهت میگه منو بوس کن و تو هم دقیقا مثل خودم از بوس کردن خوشت نمی آد و اونم خوراکی رو بهت نشون میده چون نقطه ضعفت رو میدونه ولی معمولا تو شکست میخوری چون نمیتونی از خوراکی بگذری حتی اگه یه ادامس تلخی باشه که نخوری اما بوس میدی بزور تا اون رو بگیری! بابای مامی هم که فکر میکردم علاقش نسبت به تو روز بروز کمتر بشه اما عین این سه سال هر روز زنگ میزنه که پروشا رو بیار اینجا و اگه یه روز نبرمش کلی شاکی میشه!

مبارک مبارک مبارکه تولدت مبارک...

الهی قربونت برم مثل سالهای قبل باورم نمیشه که شمع سومین تولد رو هم فوت کردی....

واما بگم در مورد جشن تولدت

اولا که امسال چون اولین سالی بود که مهدکودک رفته بودی دوست داشتی توی مهد تولد بگیری  و البته لیلا جون مربی دوست داشتنی هم توی تولدت باشه...دیگه اینکه چون برای  هرکسی که تولد گرفته بودی کادو برده بودی دلت می خواست تولد بگیری اونجا  کلی کادو جمع کنی... این شد که تصمیممون رو عملی کردیم...اما 12 خرداد از اونجایی که بعدش تعطیلاته و خیلی ادما احتمالا به مسافرت می رن و یا برنامه ای دیگه دارن ...می خواستیم  5 شنبه ی قبل بگیریم  اما یک تولد دیگه در مهد رزرو شده بود و ما مجبور شدیم 29 اردیبهشت جشن را فیکس کنیم ...زمان تولد هم صبح بود به دلیل اینکه همه ی بچه های مهد هم بتونن  حضور داشته باشن

میهمان هایی که در جشن تولد بودند:

خاله مصی که ازشون خواهش شده بود برای کار عکاسی تشریف بیارن

خاله غزاله با دو تا جوجوهاش(مانلی و ماژان)

خاله شیرین با دختر نازش غزال

خاله نسرین با پسر بانمکش اروین

عمه میترا با سه تا نینی(ملیکا و علی و کاملیا)

بقیه هم که همگی دوستای مهدکودکت بودند که حدود 50 تایی می شدند

صبح زود از خواب بلند شدی  و رفتیم پیش لیلا جون دوست مامی و کمی موهات رو درست کرد و یه تاج کوچولوی زیبا هم روی موهات گذاشت(اینم بگم که از قبلش کلی ذوق داشتی و خودت مایل بودی که عین عروس بشی اما رفتیم داخل ارایشگاه اجازه ندادی لیلا جون موهات رو سشوار کنه و همینطوری دست گرمی یه کارایی روی موهات انجام داد و ما هم به همون راضی شدیم و چیزی نگفتیم) رفتیم لباس عروس  تنت کردیم و اماده شدیم برای رفتن...با ددی رفتیم مهد کودک و رفتی پیش دوستات و مربی هات ...ما هم رفتیم کیک رو گرفتیم و تولد شروع شد...اولش یه کم ( حدود 5 دقیقه ) خوب بودی اما یهو گفتی من عکس که اصلا نمی اندازم و اخلاقت عوض شد...می گفتی بغلم کن و...یواش یواش کار به جایی رسید که گفتی مامی بریم خونه و از تولد گرفتن پشیمون شدم ...گفتم اخه هنوز کیک رو نبریدیم...هنوز کادوهات رو باز نکردیم...گفتی کیک رو ببریم و کادوهام رو هم بگو همه زود بدن و بریم....این شد که منم زودتر تولد رو شروع کردم رفتیم سراغ فوت کردن شمعهای تولدت که از قبل کلی اخطار داده بودی که هیچکسی نیاد شمع رو فوت کنه فقط خودم تنهایی باید همه ی شمعها رو فوت کنم...که همونطور هم شد بعد رفتیم سر بریدن کیک ...جالب اینکه بعد از اینکه دوستات رقص چاقو رو انجام دادن  و چاقو رو دادن تا کیک ببری گفتی حالا نوبت خودمه که برقصم و پاشدی یه رقص چاقوی مخصوص پروشا هم کردی و بعد با ددی کیک رو بریدی...و بعدشم رفتیم سراغ کادوها...

کادوها خیلی زیادبود و کلی ذوق زده بودی...بعد هدیه ای که برای بچه ها گرفته بودی رو بهشون دادی و تولد تقریبا تموم شد اومدیم خونه با کلی کادو....تا چند روزی خیلی مشغول بودی جالبت اینکه تا هفته ی بعد کادو گرفتن از دوستای خوب مهدکودکت هنوز ادامه داشت بچه هایی که غایب بودن  رو میگم...کلی ذوق میکردی بابت کادو ها!

بقیه فامیل هم کادوهات رو یکی یکی دادن و تا مدتی فقط مشغول کادو جمع کردن بودیم...آتا نبود و تقریبا 2 هفته بعد اومد و خلاصه مجبور شدیم یه تولد هم خونه ی مامان مامی بگیریم و کیک و شمع و کلی هم کادو!!!

یه چیزی که خیلی ناراحتم کرد این بود که دفتر خاطرات تولدت رو فراموش کردم بیارم مهد تا بقیه برات یادگاری بنویسن ...نمیدونم چرا اصلا چیزی در این زمینه توی ذهنم نبود تا از قبل دفتر رو اماده کنم خیلی حیف شد!

یه روزهم رفتیم پیش خاله مصی عکس انداختیم که عکسات هم خیلی خوب همکاری کردی انداختی و راضی بودم...حتما توی فیس بوک می زارم....اینجا دیگه خیلی سخته عکس گذاشتن

سلام

به

بزرگترین عشقم

دوست دارم یه کم از وضعیت و تغییراتت توی این سه ماهه گذشته بگم...به اعتقاد علی خیلی فرق کردی، مخصوصا توی حرف زدنت  ، تقریبا همه ی کلمات رو میگی همه ی جمله ها رو سعی میکنی بگی آما....فقط من می فهمم و هر چی میگذره بیشتر مطمئن میشم که منو بعنوان یه مترجم فول تایم  استخدام کردی...عمو حسن(بابای مانل و ماژان ) میگه لهجت اسپانیایی هست اما بابای مامی میگه به زبان هندی حرف میزنی...هر چی که هست من که خیلی کیف میکنم و تا حد زیادی از نگرانی هام از بین رفته ...و بقول خیلی های دیگه مزش به اینه که همه ی کلمات رو غلط غولوط بگی ( البته از نظر ما) گرچه که از نظر خودت که حرفات حرف نداره! بهر حال من که خیلی بیشتر بهت احساس نزدیکی میکنم و از  هر روز ازبودن با تو بیشتر از روز قبل لذت  میبرم چون حس میکنم روابطمون بیشتر حالت دوطرفه پیدا کرده ، خیلی اوقات برای کار هام دیگه پاسخ میگیرم ، مثلا صبح بلند میشی میگی سلام صبح بخیر...و چون من همیشه ازت پرسیده بودم خوب خوابیدی تو هم ازم میپرسی ویا غذا که درست میکنم میگی مرسی مامی...واقعا که چقدر حال میکنم...توی این مدت یه مورد لذت بخش دیگه هم برای من این بود که مهدکودک ازمون دعوت بعمل اوردن و کارنامه بهمون دادن...منم که احساساتی اشکم دراومد تا کارنامه ی تو رو با اون عکس قشنگ پاسپورتیت دیدم...در مورد نمره هاتم چیزی نمیگم بزرگ شدی میدم کارنامت رو خودت  ببینی باشه؟ ولی خیلی عالی بود یه بار دیگه احساس کردم واقعا بزرگ شدی  و مستقل ...گاهی حس میکنم دیگه هیچ کاره ام ! ولش کن زیاد به ته دلم رجوع نکنم بهتره ممکنه اشکها سرازیر شه! توی مهد کودک  هم که مدام تولد برگزار میشه و تو هم کلی بهت خوش میگذره یه بار تولد نازنین جون بود از خونه لباس ببریتو پوشیدی و رفتی خیلی بامزه بود همه از دیدنت تعجب کرده بودن ...امروز که  دارم مینویسم برات هم تولد نیکا جونه و براش هدیه گرفتی و سرتا پا تیپ قرمز زدی و رفتی تولد...از الان هم برای تولد خودت نقشه میکشی و کلی مهمون بهم گفتی باید دعوت کنم هم مهد کودک تولد میخای و هم توی  خونه...در راس مهمونای تولدت هم میگی لیلا جون باید باشه!( این روزا لیلا جون هووی من شده!) خلاصه عاشق تولدی ...تولد مازانی هم رفتی و کلی بهت حال داد طوری که برگشت به محض اینکه نشستیم توی ماشین خوابت برد...اونجا هم لباس ببری بردی پوشیدی و نینی ها رو دنبال میکردی تا بخوریشون! یه بارم رفتیم با مانل و ماژان بازینو که خیلیییییی بهت خوش گذشت و اومدیم خونه گفتی خیلی روز خوبی بود بازم دوست دارم بریم بازینو! این خاله غزاله قول داده عکسا رو بهم بده اما چون نمیشه روی قولش حساب کرد زیاد منتظر عکس ها نیستم!دیشبم که کلی ازدستت خندیدیم خاله تاتا کمی ارایشت کرد و کلی خوشحال بودی که عروس شدی ...رفتیم خونه ی مامان مامی و لوازم ارایش حمیده رو برداشتی از دم همه رو ارایش کردی...از آقا گرفته تا خانوم!خلاصه نمیدونم چه جوری بگم خیلی شیرین شدی...گاهی یه حرفایی میزنی فقط چشام گرد میشه! مثلا یه روز گفتی مامی کی میریم مسافرت؟ گفتم چطور؟ گفتی اخه خانوم شهیدی (مدیر مهد کودک)رفته مسافرت!!!!

تصمیم گرفتم از امروز بیشتر ازت فیلم بگیرم این مدل حرف زدن رو میترسم یواش یواش کنار بزاری و تا اخر عمرمون بی نصیب بمونیم!

ماچ

موچ

واما بگم از بعد از اغاز سال تحصیلی...

اواخر ماه شهریور بود که حس کردم پروشا تمایلی برای رفتن به مهد نداره و تصورم این بود که جذابیت و تازگی مهدکودک دیگه برای پروشا کمرنگ شده و حالا که دیگه براش عادی شده دیگه میخواد خونه پیشم باشه!(که احتمالا تاحدودی درست بوده) اما روز اخر تابستون بود که متوجه شدم بازم نسرین جون نیومده بود سرکار (البته مسئول به من گفته بود که دیر میاد اما پروشا گفت اصلا نیومده) ...پروشا با گریه ازم جدا شد و من حسابی بهم ریخته بودم ...حس کردم شاید این مسائل برای بچه ها عادیه چون می دیدم که بچه های بزرگتر هم از این کارها گاهی میکنن!روز بعد هم علیرغم میل پروشا رفتیم و سراغ نسرین جون رو گرفتم که بیاد پروشا رو از من تحویل بگیره خیلی شیک و انگا نه انگار که اتفاقی افتاده گفتند کار بهتری گیره اورده از اینجا رفته !!!البته جلوی پروشا خیلی خودمو کنترل کردم اما از درون بحدی قاطی کرده بودم که...(اخه من از اول شهریور پروشا رو اوردم تا به این حد استقبال کرده بود و همه چیز عالی بود این چه مدیریتیه که به خودش اجازه میده درست اول مهر برای بچه های کوچولو این کار رو بکنه درحالیکه خودشون از ما خواستن که یک ماه زودتر بچه ها رو بیاریم تا با مربی و مهد تطبیق پیدا کنن...یعنی حرف کشکه دیگه؟یا بزارم روی بدشانسی ما؟ یا اینکه بخاطر حساسیت من این قبیل اتفاقات میفته؟ یا شاید این یه اتفاق معمولیه و اصلا مهم نیست؟ چیزی نگفتم صلاح نمیدونستم که به حرف پروشا گوش کنم و وقتی میگه بریم خونه اینجا نه بیارمش (که البته بعدا عذاب وجدان داشتم) تا جایی که تونستم با صحبت و دلگرمی و وعده خوشگذرونی در مهد( که اصلا نمیدونم واقعا به پروشا خوش میگذشت یا خیر) راهیش کردم البته پروشا هم تا جایی که میتونست گریه میکرد و جیغ میزد و سعی میکرد مقاومت کنه اما پیروز نشد...توی راه برگشت گریه میکردم که کار درست چی هست؟ درمونده بودم که چطوری ادامه بدم؟نکنه نگذارمش مهدکودک و  کوتاه بیام مثل خیلی از بچه های دیگه که بزرگتر میشن و بخاطر عدم جدیت مادراشون خیلی مشکل داشتن بشه؟نکنه تصمیم اشتباه بگیرم و احساساتی عمل کنم؟ نکنه که هر روز با گریه ازم جداشه؟ نکنه اسیب ببینه؟ اینها درحالیه که اول مهر شده و وقت زیادی  ندارم باید تصمیم بگیرم...سعی کردم به خودم مسلط باشم حداقل جلوی پروشا جوری رفتار میکردیم که موضوع خیلی عادیست و نسرین جون رفته عوضش یه مربی دوست داشتنیه دیگه میاد اما برای پروشا قضیه به این سادگیا نبود و همچنان فراوان از نسرین جون یاد میکرد!صد تا تصمیم در تقریبا یکی دو روز توی خونه ی ما گرفته شد ولی هر کدوم یه جاییش میلنگید...همه اطرافیان متوجه این موضوع شدن و من سعی کردم از کسانیکه بیشتر تجربه داشتن و من هم بیشتر حرفشون رو قبول داشتم چون با منطق نظر میدادن راهنمایی بگیرم...راستش خودمون هم توی خونه به شدت این موضوع رو بررسی کردیم...(واقعا اگر ما کاره ای میشدیم چی میشد؟)البته به دور از چشم و گوش پروشا!خلاصه به سختی تصمیم گرفته شد که پروشا رو با همه این احوالات ببریم مهد کودک و ما کمکش کنیم تا با شرایط جدید کنار بیاد .هفته اول رو به سختی پشت سر گذاشتیم و علیرغم تعریف ما از مهدکودک و لیلا جون(مربی جدید) هیچ بهبودی حاصل نشد ...همچنان پروشای عزیزم به اجبار از من جدا میشد و تا جایی که میتونست جیغ میزد..2 روزی هم باهام تماس گرفتم که اگر ممکنه زوتر دنبال پروشا بیاین/ما هم گفتیم چشم! جایزه ی کوچیکی هم به پیشنهاد خودم اخر وقت لیلا جون به پروشا میداد تا کمی روابطشون حسنه شود( اینجا بود که متوجه شدیم پروشا در اینده یا این وضعی که مملکت داره ممکنه یکی از باج گیر ها باشه) خلاصه با همین جایزه ها و تشویق های مداوم ما وضع بهتر شد خداروشکر... شدت و زمان گریه ی پروشا موقع جدایی از من کمتر شد و دیگه از زمانی که میومد خونه شروع به گفتن اسم ددا نون (همون لیلا جون) میکرد و حتی به علی گفته بود پیش پوفا بیا حرف بزنه باهات...بعد به علی گفته بود ددا جون خیلی خوب هست و منو دوست داره! دلمون براش غش کرد و با این حرفش خیلی خوشحال شدیم...یه روز اومد خونه و گفت کلی نانای کردیم و دست زدیم اخه عمو مازیار اومده بود و موسیقی داشتن...روز بعد هم دیدیم توی کیف پروشا برگه ای گذاشتند که ما باید بعنوان ولی پروشا رضایت بدیم تا ببرنش برای نمایش عروسکی...من که دوباره یاد دوران بچگی خودم افتادم و کلی احساساتی شدم...باورم نمیشد این اولین بار بود که این احساس به سراغم اومد دخترم بدون مامی میخاد کجا بره با  دوستاش؟؟؟ بماند که اول میخاستیم مخالفت کنیم اما این کار رو نکردیم و پروشا با ذوق زیاد رفت ...وقتی که از گردش برگشته بودند ما جلوی مهد بودیم و دیدم که فسقلی من داره به سرعت میره داخل هر چی صداش کردم بلند نشنید!اصلا منو ندید فکرشو کنین همش توی فکر این بود که از بقیه جلو بزنه و زود از پله ها بالا بره انگار نه انگار که مادری داره! به خودم اومدم دیدم چندتا مادردارن منو نگاه میکنن..یه کم خودمو جمع و جور کردم و مثل بقیه مامانا منتظر موندم تا دخترم رو بیارن تحویلم بدن!ای روزگار...

اما ته دلم پروشا جون، تمام هستی و عشق واقعیه من در زندگی

از اینکه قدم به سوی استقلال بر میداری هم نگرانت بودم و هم از جدایی مون رنج میکشیدم وهم خوشحال از اینکه مثل کنار گذاشتن پوشک ، کنار گذاشتن شیرمادر، راه رفتن و غذا خوردنت داری مرحله ای از استقلال رو پشت سر میگذاری و وظیفه من تنها همراهی و کمک کردن بهت هست.

این وضع تقریبا بدون نگرانی سپری شد تا اینکه چند روزی مریض شدی...وووی وووی چه مریضی..اسهال و استفراغ و سرماخوردگی ...یک هفته ای مهد نرفتی و خیلی هم خوشحال بودی از این وضعیت (اخه در حالت عادی هم  منتظری تا جمعه بشه و تعطیلی رو یاد گرفتی چیه و حتی یکی دوبار که کمی دلت اوف بود هی به من میگفتی دلم اوفه که نباید برم مهد...متاسفانه برعکس من که همیشه از تعطیلی بدم میومد تو مثل دخترخاله هات شدی که عاشق خوابیدن هستند و گاهی هم خودشونو بح میزنن به مریضی تا مدرسه نرن!) بعد از تعطیلات دوباره با گریه ازم جدا شدی و هر بار که گریه میکردی کل اون روز منو هم خراب میکردی ...با اینکه میدونستم طبیعیه و خودم از شهین جون میخاستم که از من جدات کنه تا نکنه من مجبور به تسلیم بشم  اما همیشه عذاب وجدان میگرفتم...خلاصه تجربه بهم نشون داد که بجز همون روزهای اول و با دلیل خاصی گریه های گاه و بی گاه شما بچه ها خیلی هم میتونه مهم نباشه ! گاهی هم از سخت گیری های خودم وجدان درد میگیرم  اما تا حالا که من پیروز بودم و نگذاشتم حریفم بشی! اخر ماه مهر که گزارش ماهانه تون رو دادم دیدم انگلیسی چندتا کلمه و رنگ بهتون یاد دادن که البته من در طول ماه میدونستم بهتر بود ! ازت پرسیدم دیدم همه رو بلد بودی بقلت کردم و واست داشتم غش میکردم خدای من دخترم انگلیسی یاد گرفته! شعرهایی هم که برام گذاشته بودن و خوندم دیدم جاهایی رو که من مکث میکنم میتونی کامل کنی و کلی خوشحال شدم...حس کردم نتیجه ی این سختی ها و هزینه ها رو داشت و خستگی از تنم در رفت! فقط میدیدم که از کلاس سفال خوشت نمیاد و متوجه شدم که گریه میکنی که دست به گل نزنی و کثیف نشی...نازی جون مربی سفالتون که خانوم خیلی ماهی هم بود ازت راضی نبود و میگفت فقط میخای پیش لیلا جون بمونی وازش جدا نشی و گل بازی رو هم دوست نداری..از همون روز قرار شد بریم گل تصفیه شده بخریم و باهم بازی کنیم که همونطورم شد...توی خونه بازی کردی و خیلی هم دوست داشتی...اما به همین دلیل اسم شما رفت برای مشاوره با روانشناس مهد و البته یه دلیل دیگه هم داشت و اون مدل حرف زدنت بود !

چهار شنبه 10 اذر با رویا جون جلسه مشاوره داشتیم...رویا جون خانومی میانسال و زیبا و البته دختر خانوم شهیدی بودن که اینطور که من شنیدم چندماه از سال را ایران هستند...خانومی دوست داشتنی بودن که از صحبتهاشون استفاده کردم و نگرانی منو خیلی کم کردن  ...حالا تا جلسه ی بعد...

یه چیز دیگه رو هم از احساس فعلیم بگم که خیلی خوشحالم که در مورد این مهدکودک تردید نکردم چرا که هنوز هم میگم بهترین گزینه ای که میتونست منو راضی کنه همین جا بود...زمان که مگذره میبینم که عملکرد مهدکودک و پرسنلشون بسیار متبحرانه است و ازشون خیلی ممنونم!

امروز که میخام بنویسم برات باید بگم عاشقتم و باورم نمیشه که دوباره بعد از چندماه دارم میگم دو و نیم سالگیت مبارک...یادش بخیر سالهای قبل...دختر دوست داشتنیه من تنها ارزوی من شادی و موفقیت توست و امیدوارم بتونم توی  راه زندگی همراه و حامی خوبی برات باشم....

این مهد کودک هم که این روزا برای ما مامانا شده یه علامت سوال بزرگ که فقط خودمون باید بهش جواب بدیم...این همه نظریه متفاوت آدمو سر درگم میکنه..البته مفتخرم بگم از بیشتر مهدهایی که به طریقی جلوی راهم قرار گرفت بازدید کردم و هیچکدوم رو شایسته پذیرفتن پروشای مامی ندونستم...مهدهای معروف و گرون قیمتی که یکیشون بعد از 3 بار مراجعه به خاطر اینکه من بدون خبر قبلی میرفتم  مهد رو ببینم اخرشم رام نداد!!! یکی هم که مدیرش با تحصیلات عالیه و ادعای تجربه چند ده سالی گفت دختر تون رو به ما بسپرین آدمش میکنیم!!!... یکی هم تا پروشا رو دید با اشاره چشم به یکی از مربیاش گفت بچه رو از مادر بقاپ و ببرش پیش بچه های دیگه...این روش جدیدی هست که به کودک فرصت داده نشه تا عکس العملش مورد روانشناسی و بررسی قرار بگیره!!!یکی هم پز سیستم مونیتورینگ و تصفیه هوای مهد رو میداد و به این  دلیل از ورود مادر به مهد جلوگیری میکرد!!!یکی هم برای بچه های بالای یک سال اموزشهایی بسیار سخت و جدی داشت در حد دبستان...برنامه هفتگی...ورزش و علوم و قرآن و زبان و لوح و نقاشی و ...دیگه درمونده بودم  ...میخاستم مهد و با دوستان بودن بدرد پروشا بخوره نه اینکه مشکل ساز روابط پروشا و به هیچ عنوان دنبال مهدی نبودم که آموزش جدی داشته باشه و بچگی پروشا رو نادیده بگیره..این بود که از مهد کودک گذشتم ...چندماهی گذشت و پروشا 2 سال و 3 ماهش شده بود و اواخر تابستان...درمورد مهد رفتن پروشا بسیار احساس نیاز و امادگی میکردم...تصمیم گرفتم برم مهد های  جهانشهر رو هم ببینم...اول یه لیست گرفتم و کلی نظریه در موردش سرچ کردم  و فقط یکیو پسندیدم (البته از راه دور)یعنی در موردش چیز منفی  نشنیدم .. رفتم سراغش...روز اول شهریور 89 با پروشا رفتیم...

مهد کودک رویا و رامین

برخورد خوب پرسنل مهد (البته میگم خوب نه عالی) و اشتیاق پروشا باعث شد که همون روزاول پروشا رفت داخل کلاس یعنی گروه کودکستان 1 که شامل بچه های 2 تا 3 سال بود ...مربی این گروه نسرین جون(که البته بهش  میگفتی ننین دون) بود که دارای مدرک کارشناسی علوم تربیتی بود و بسیار هم با حوصله و پر انرژی ...البته یه کمک مربی هم داشتن داخل کلاس(پریسا جون دختر کم سن و بی تجربه و احتمالا تازه وارد اما ناز و مهربون)...مدیر مهد مینو جون که زن میانسال و با تجربه ای بود خداروشکر...دیگه بقیه پرسنل که با پروشا در ارتباط بودند ...دختر جوانی که مسئول گرفتن بچه ها و تحویل به والدین بود که ایشون هم خوش برخورد بودن...خانومی هم مسئول بهداشت بودن(دست شستن و دستشویی بردن و از این قبیل کارها) و از همه مهمتر مسئول  و صاحب مهد کودک خانوم شهیدی بودن که بعدا کاشف به عمل آمد که این زن  که بیش از 80 سال سن دارند و حدود 60 سال تجربه در این امور یه جورایی با پدرم آشنایی هم دارن و اطلاعات زیادی در مورد نفوذ و کمالات ایشان به گوشم رسید...در این مهد چیزی که جالب بود همکاری و یکی بودن همه افراد بود گویی که همه عضوی از یه خانواده هستن که با هدف رسیدگی به بچه ها فعالیت میکنند ...برخلاف بعضی از مهدهای دیگر مهد رویا روامین بسیار شیک و لوکس نبود اما حضور و نظارت خانوم شهیدی که میز وی در جایی از مهدقرار گرفته بود که  بر همه امور تسلط یابد برای من حائز ارزش بود و حس اطمینانی در من موج میزد که میتونم پروشا را که حاضر نبودم تا به حال حتی به افراد خانواده و اشناهای خودم بسپرم نزدشان بگذارم...اما هنوز تصمیمی نگرفته بودم  البته گویی دخترم مصمم به آمدن بود و به سختی از مهد بیرون آمد...بعد از مشورت با علی  از فردای اون روز هم پروشا رو بردم...و تقریبا 3 ساعتی اونجا بود البته خودم هم در دفتر مهد نشسته بود گاهی می آمد به من سر میزد ..گاهی هم میگفت فی فی بیا داخل...بیا بازی...اما از کلاس و نسرین جون و دوستانش دل نمی کند!

دختر نازم...روز اول خمیر بازی کردی و وقتی هم برگشتیم خونه رفتی  سراغ خمیر خودت که مدتی بود نیم نگاهی هم بهش ننداخته بودی...فردای اون روز خمیر خودت رو باضافه یک دست لباس و یک میان وعده کوچک درون کوله پشتی خرسی ات گذاشتی و با ذوق فراوان رفتی...روز دوم  در بدو ورود برای رفتن به کلاس مقاومت میکردی و سعی میکردی تا جایی که زورت میچربه فی فی رو هم با خودت ببری اما بعدش که رفتی داخل دیگه مشغول بازی شدی و بعد از اون هم رفتید حیاط و چرخ و فلک بازی وشن بازی کردی و خیلی بهت مزه داده بود...و تعداد دفعاتی که من را کنترل میکردی کمتر شد!پشت سر هم قطار میشدین جایی میخاستین برین، خیلی بامزه بودید البته نسرین جون سعی میکرد چون تازه وارد هستی تو رو نفر اول صف قطار جای بده اما شما همه رو بدرقه میکردی و پشت اخرین نفر رو میگرفتی و میرفتی!موقعی هم که توی حیاط مشغول بازی بودین از پشت پنجره نگاهت میکردم  و کلی از ذوقت ذوق زده میشدم...اخر وقت تازه یادت افتاد بری خونه بازی ...اما چون از نسرین جون شنیدم که میان وعدت رو هم نخوردی  و دیگه وقت ناهار بود گفتم تروخدا یه ترفندی بکار ببر من پروشا رو ببرم...نسرین جونم برقا رو خاموش کرد و به بهونه تعطیل شدن اومدیم خونه...

شنبه 6 شهریور اولین روزی بود که تصمیم گرفتم بزارمت مهد و دیگه طولانی پیشت نمونم...حدود ساعت 30/9 رفتیم و تا بچه ها دیدی رفتی سراغشون ...نسرین جون گفتن میتونی بری...البته به پیشنهاد مینو جون یه جایزه برات گرفته بودم که روز اول که بدون من موندی بهت بدن...اون روز آب بازی هم داشتین که کلی خوشحال بودی...سر ظهر اومدم دنبالت که دیدم مینو جون سر کلاس هست و داره اعلام میکنه که پروشا بعلت اینکه بزرگ شده و بدون مادرش هم میمونه مهد و تازه وارده میخایم بهش جایزه بدیم...تو بلند شدی و جایزه رو گرفتی و من داشتم از بیرون کلاس نگاهت میکردم...خیلی ذوق کرده بودی اما چیزی نمیگفتی...بعد شروع کردی به باز کردن جایزه (جایزت یه جورچین خرسی جون بود که البته دلیل داشت برات خریدم)...دلم داشت از جا کنده میشد خیلی سعی کردم جلوی اشک خودم رو بگیرم یاد دوران کودکی خودم یاد جایزه هایی که خودم میگرفتم و اینکه حالا دختر عزیزم پیش چشمانم ایستاده و میخاد اولین جایزه عمرش رو بگیره...خودم رو کنترل کردم و کنار اومدم ...منتظر موندم تا بیای با هم بریم...از لحظه ای که اومدی خونه مدام درحال بازی کردن با جایزت بودی و در عرض  دو سه روز تمام تکه ها رو دیگه چشم بسته میزاشتی سر جاش...خیلی دوستش داشتی شاید بخاطر اینکه مدیر مهد بهت داده بود!

یه موضوع دیگه رو هم بگم که وقتی اومدی خونه و خواستی روی لگن بشینی دیدم شورتت رو برعکس تنت کردن!!خواستم فردای اون روز بپرسم که چه کسی شورت رو تنت کرده بود اما به دلایلی چیزی نگفتم!

1 شنبه باز موقع رفتن ذوق داشتی و فوری منو بی خیال شدی و رفتی پیش نسرین جون...ظهر که اومدم دنبالت نسرین جون گفت که پروشا لحظه ای ازم جدا نمیشه حتی برای دستشویی هم با مسئول بهداشت نرفتی ...این موضوع کمی نگرانم کرد و بدتر اینکه نسرین جون 2 روز قرار بود بره مرخصی...

2 شنبه با نگرانی بردمت مهد البته موقه رفتن مثل روزهای قبل استقبال گرمی کردی ...با سفارشات زیاد ازت جدا شدم اما انگار همش منتظر بودم که بهم زنگ بزنن که بیام دنبالت..همونطورم شد...مثل جت خودمو رسوندم مهد همش صدای جیغت توی گوشم بود و بی تاب...(چند تا خطر تصادف  هم از بیخ گوشم رد شد) تا منو دیدی با خونسردی گفتی فی فی تو هم بیا بازی...گفتن اصلا گریه نکردی خیالم راحت شد فقط ظاهرا به پریسا جون گفته بودی فی فی کوجاس؟منو دیدی خیالت راحت شد ورفتی بازی ...نیم ساعتی منتظر موندم و التماس کردم تا اومدی...

به قول پریسا جون بیشتر وقتت رو به کار کردن با اون جورچین گذرونده بودی و باورش نمیشد که همش رو بلد باشی...میگفت برای سنت خیلی زوده اما بسیار باهوشی...(دلیل اینکه اون جورچین رو برات گرفته بودم این بود که قرار بود توی یه مسابقه شرکت کنی...پرفوسور کوچولو جایی هست که تمام بازیهای فکری رو من ازش تهیه میکنم ...باهام تماس گرفتن که یه مسابقه برای بچه های 4 ساله برگزار میکنن که البته برای سن 2 سال و 3 ماه خیلی زوده ولی چون بیشتر پازل ها و بازی فکری های تا حدود سن 5 سال رو میتونستی انجام بدی و علاقمندی میتونی شرکت کنی...مسابقه همین جورچین هست که کاملا بلد بودی...حالا تا  مسابقه؟!)

3شنبه هم بردمت مهد کودک اما متاسفانه بعد از 1 ساعت باهام تماس گرفتن و گفتند پروشا گریه میکنه که اومدم فورا دنبالت و بردمت ...این بار اشک ریخته بودی و میان وعدت رو هم لب نزده بودی!!بنظرم این افراد توانایی و هنر اینکه بچه رو سرگرم کنن نداشتن که با یکساعت صبرشون سر اومد...چون از این بابت مطمئنم که پروشا اگر سرگرم باشه و کسی بهش واقعا بها بده حتی بیاد مادر هم نمیفته!با این حال چیزی نگفتم ...فقط گذاشتم به حساب بی تجربگی کمک مربی و غیبت نسرین جون...

بعدش شد تعطیلی قدر و سه روز استراحت...

 اما خوشبختانه بعد از اون دوباره با ذوق فراوون رفتی مهد کودک

به دلیل اینکه علی جون هم خونه بود چند روزی رو هم با علی جون رفتی ...از پشت پنجره که نگاهت میکردم کوله پشتی میندازی و با پدرت میری مهدکودک هر روز گریم میگرفت (فکر میکنم در اینمورد خیلی احساساتی برخورد میکنم اما دست خودم نیست!) ...توی هفته سوم یه روز که با علی رفتی مهدکودک  کلی بی تابی و مقاومت کرده بودی که  نری مهدکودک...اخرش هم علی نیم ساعتی اومده بود توی کلاس باهات و توی حیاط بازی کرده بودین و تا اینکه دیگه از پیش نسرین جون  تکون نخوردی و علی اونجا رو ترک کرده بود...البته من به علی گفتم  که تو قلق خاص خودت رو داری...مثلا اینکه تا به حال به شهین جون اجازه ندادی کفشت رو پات کنه و همیشه باید خودمون این کار رو انجام بدیم...تا شهین جون رو میبینی کفشمهدکودکت رو برمیداری ومیگی نه! یا اینکه حتی منم میبرمت مهد بهم میگی فی فی بیا تو...منم میگم باشه شما برو تا من کفشم رو عوض کنم بیام داخل...میری اون خونه ی بازی ر و میبینی دیگه به راحتی میری  ولی اگه بخوام روی حرفت حرف بزنم و بگم نه تو بزرگ شدی باید بدونمن بری و نمیشه من بیام و از این حرفا حالمو میگیری!!

کلا عاشق نسرین جون هستی و همه فامیل دیگه تا میبیننت میپرسن نسرین جون خوبه؟ مثلا یه روزصبح قبل از اینکه بریم مهدکودک دستکش آشپزخونه  رو میخواستی با خودت ببری مهد بهت میگم برای چی میخوای ببریش؟ میگی میخوام بدم نسرین جون غذا درست کنه من هام کنم!!!طفلی نسرین جون اگر بفهمه...علی هم خداروشکر نسرین جون رو پسندیده بود...اخه همش میگفت مربی مستقیم پروشا رو حتما باید ببینمش  و باهاش حرف بزنم که بعدا هم گفت همونطور بود که من تعریف کرده بودم براش...

حالا تا اول مهر به همین منوال میگذره ایشالله تا اینکه برنامه های مهد کمی جدی تر بشه... کلاس زبان وموسیقی و باله که تابستون تقریبا فعالیتی نداشتن دیگه آموزش هاشون پررنگ میشه! 

فدات بشم ...قربونت برم ...دیوونتم 

عزیز دلم امسال هم تولدت رو بیرون گرفتم...بزرگ شدی به مامی نگی چقدر تنبلی...خوب اینجوری بهتره دیگه...خونه کوچیکه و هزار دردسر!

تولدت رو یه رستوران فست فود که تازه افتتاح  شده بود و درنتیجه برای کسب رضایت مشتری هم تخفیف قابل توجهی میدن و هم اینکه سنگ تموم میزارن برگزار کردم که همه هم راضی بودن

به خودتم خوش گذشت چون از غروب روز تولدت که اول از پروفسور کوچولو هدیه گرفتی و یه گیریم ببری هم روی صورتت کردی و رفتیم رستوران با کلی ذوق و شوق....مهمونا کمی دیر اومدن و تو خیلی منتظر مونده بودی و از موقه ای که اومدن با دوچرخه ای که خاله سهیلا برات کادو گرفته بود مشغول بازی شدی و بعدش لباس ببری پوشیدی و بقول خودت همه رو خوردی و بعدشم که نوبت کیک ببری شد و شام و...

خلوت بر گزار شد و نینی های کوچولوی جشن مانلی و ماژان بودند اما روی هم رفته خوب بود

مهمونا هم در دفتر تولدت یادگاری نوشتن و خیلی خاطره انگیز بود

عکس های تولد رو هم خاله مصی زحمت کشیدن چاپ کردن اما یادم میره برات اسکن کنم  و اینجا بزارم...

تولدت مبارک ببر کوچولوی  مامان

مثل همیشه عاشقتم

بازهم میگم بخاطر نداشتن اینترنت پرسرعت و عدم مهارت کافی اینجانب در وبلاگ نویسی  به پیشنهاد دوستان تصمیم گرفتم که  برای بلوکه نشدن وبلاگ دلبندم  تنها به نوشتن برخی از مطالب بدون اپلود عکس  بپردازم!

این کلماتی رو که بطور واضح اشاره میکنم و میگم کلماتی هست که بیشتر یادمه و البته اینم بگما از حدود 6 ماهگی که شروع کردی به گفتن هجاهای ساده خیلی از اینا  رو بطور پراکنده میگفتی .

چند روزیه که بهم میگی ماما (17 ماهگی)..منم میگم جونم..بعد دوتایی میخندیم ..درواقع اولین کلمه معنی داری که میگی و اونو به شخص خطاب میکنی!

کمی بعد هم کلمه به به ...غذا میخوردی بعد از هر قاشق با لذت فراون میگفتی به به و ادم واقعا کیف میکنه!

جیش - آب – پیف پیف – خرخر(با ضمه) –لالالا – و همینطور صدای بعضی از حیونا مثلا هاپ هاپ- بع بع – دی دی (همون جیک جیکه) و میو میو رو هم تا اواخر 17 ماهگی یاد گرفتی...

بعد از اون دیگه کاملا یدا گرفتی بگی بابا...اونقدر هم  محکم و با تشدید میگفتی که بابا برات غش میکرد...دیگه  تا حدود 20 ماهگی همین تعداد کلمه رو تقریبا میگفتی  ...تا اینکه اواخر سال 88 یهو شروع کردی به تقلید ازکلماتی که شنیدی! البته با لهجه خاص خودت...مثلا

دکتر:دودو

بزرگ : اوبو

کوچیک:چوچی

غذا:اذا

آنا: (اسم دختر خاله پروشا)این کلمه رو خیلی دوست داری و کاملا هم صحیح میگی

و بیشتر کلمات دیگه رو هم برای اینکه توی حرف زدن خیلی راحت طلبی (احتمالا به علی رفتی چون توی حرف زذن خیلی صرفه جویی میکنه) فقط به حرف اولش اکتفا میکنی و من با توجه به موقعیتی که درش هستیم باید بفهمم که چی میگی چون خیلی از کلمات هست که حرف اولش مشابه هست !مثلا

بالا: با

باز:با

در: د ( با فتحه)

دست: د (با فتحه)

کلا کلمات ساده مثلا: پا ، چشم ، دل ، خرس ، بد ، خوب ، شورت ، خواب ، رفت و ازاین قبل رو خیلی ساده میگی...

بعضی کلمات رو هم برای خودت مخفف میکنی میگی مثلا:

عاطفه: آتا

مائده: ماما(اینم از اونایی هست که باید طرف باهوش باشه بفهمه چون هم به من هم به مامان بزرگا و بد تر اینکه هر مامان دیگه ای رو هم  میگی ماما!)

حمیده:هم (هر دو حرف با فتحه)

مهدیه: م م ( هر دو با فتحه)

سی دی: ای دی

کفش: اف

دوستت دارم: دو( این یکی دیگه خیلی مخفف شده!)

رفت: ا( با فتحه)

افتاد( اوتا)

درست: اودو

سهیلا: اولا

و خیلی از کلمات رو هم که میخای پشت سر ما تکرار کنی برای اینکه وقت کم نیاری و زیاد زحمت نکشی فقط وزن اون کلمه رو میگی!

شلوار: الوا

لباس:آبا

زرد: اد

قرمز: ا م (هر دو با کسره)

ابی: ابا

سبز: اب

پله: پ پ( با کسره)

خلاصه من تبدیل به یه مترجم شدم و گاهی بعد از اینکه خودت حرفی رو میزنی  و بقیه هاج و واج نگاهت میکنن به من نگاه میکنی تا درست کلمات رو بگم تا تفهیم بشه!

چیز جالب دیگه که شروع به بکار گیری اون کردی استفاده از افعاله! به این ترتیب که  اولین فعل ساده (معمولا سوم شخص )  رو که یاد گرفته بودی رو برای همه اشخاص و زمان ها استفاده میکنی مثلا رفت رو بلد بودی...همونو برای برو – رفتن بریم و...میگی و اگرم بخای منفیش کنی میگی رفت نه! یعنی نرو – نرفتند- نریم و...

فهمش سخته ولی خوب دیگه  اینم نوعی ادبیات فارسی کودکانه هست دیگه( هر چی باشه از این کتابای ادبیات و زبان فارسی نظام جدید که صد بار ویرایش شده و پدرم در میاد تا بخونم که بهتره )...

مثلا برای بن  افتادن ...دو تا فعل هست  یکی افتاد و  یکی هم  افتاد نه! حالا دیگه درک زمان و جمع و مفرد بودنش با اونایی که میخان باهات ارتباط داشته باشن...

یه جمله هم از شما بگم که درک زبان برای خواننده  و شنونده راحت  تر بشه...

مامان نینی رفت بالا افتاد من ناراحت شدم  اون اوف هم شده: ماما  نینی  اف  با  اوتا من هوهو ( با ژست گریه) نینی اوف!

این روند تا دوسالگی ادامه پیدا کرد  و الان که دارم  برات مینویسم  5 روز از تولدتو ن گذشته و تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که  خیلی بیشتر دوست داری کلمات رو در کنار هم بزاری تا منظورتو بگی و البته دو تا کلمه اینجا: ایندا و اونجا : اوندا رو هم دیگه بکار میبری!

اومدم تا بیشتر درمورد حرف زدنات بگم...الان ٩ مرداده یعنی توی ٢۵ ماهگی هستی هنوز..دیگه تقریبا همه چیز رومیگی فقط درک شنونده مهمه این وسط!منظورم اینه که فقط افراد نزدیک بیشتر حرفاتو میفهمن!غریبه ها خیلی کمتر!

چندتایی از جملاتت که خیلی خودم دوز دارم و البته خیلی ها هم دیگه از این ها توی محاوره هاشون استفاده میکنن رو میگم که یادت نره !

اول از همه اد بابا:همون علی بابا

مامان فی فی: مامان فرشته

دیگه عادت کردی و ما رو اینطوری صدا میکنی...

دیگه اینکه هر کی هر جا میره میگی دوجا:کوجا؟

می پرسی مدام اون دی؟: اون چی؟

دی دا؟: چی کار؟

دی؟:چی؟ 

ای جانم مامی یادم رفت اسم خودتو بگم...به خودت میگی پوفا...از صبح که بلند میشی خودتو پوفا صدا میکنی...مامان پوفا آب میخاد..مامان پوفا جیش..مامان پوفا لالا...خیلی از اطرافیانم توی صحبتهاشون دیگه از کلمات تو استفاده میکنن!

از دو سالگی تا دو و نیم سالگیت با کلمات زیادی که در ذهنت بود و تقلید میکردی خاطرات خیلی بامزه داشتیم ای کاش میشد تمام این لحظات ثبت بشه تا خودت هم در بزرگسالی ببینی!

به علی خیلی جالب بود توی هر شرایطی یه چیز میگفتی گاهی علی جون:ادی نون  گاهی هم بابا علی : بابا ادی  گاهی بابا خوبه: بابا اوبه یا علی اوبه

کلا دوست داشتی به ما بگی خوبه...خودتم گاهی صدا میزدی پوفا اوبه

یه روزم اومدی یه جمله ی قصار از خودت در کردی...هزارا بارم بیشتر تکرار کردی که گوش کنین...بعضی مامان ها و بابا ها خوب نیستن بدن بچه هاشونو اینجوری میزنن...البته این ترجمش بود ...بئئی مامانا باباها اوب نی بدن ببه ها رو اونو نن...اخرم نفمیدم این جمله از کجا به ذهنت تراوش کرده بود...هنوزم بیشتر کلمه هاو جمله ها رو فقط سیلاب اولشو میگی ...گاهی وقتی حرفای تورو برای بقیه میگم چشماشون گرد میشه که همین چندتا حرف جمله ی به این طولانی ای بوده...

من که عادت کردم ولی وقتی با با بقیه هستیم تازه میفهمم حرف زدنت چقدر خاصه و این لهجه ای که انتخاب کردی چقدر سنگینه ...

یکسری کلمه های دیگه که به ذهنم میرسه

خراب: ابا

یخچال:ددا

طیبه : اب (هردو حرف با فتحه)

محمد:ممد

طاهره:تاتا

ریحانه: نینا

ملیکا: میما

فرناز: ووا

ونداد:ونان

مادربزرگها و پدربزرگ ها رو هم میگی: مامان مامی بابای مامی مامان علی/ بابای علی

ماشین: مامین

سوپر: اوپت

قایم:آما

بازی: بابی

چیزی: چیدی

سلام:الام

شب بخیر: اب بهیر

ظهر بخیر:دو بهیر

بگیر: ایفی( این دیگه خیلی پرته خودم میدونم)

انداختن: ایوا( اینم همینوطور)

شهین جون : نهین نون

خلاصه اینطور که من فهیمدم سختی نمیخای به خودت بدی که کلمه ها رو درست تلفظ کنی اسون ترین حروف رو یاد گرفتی و با برگردوندن بیشتر کلمات واسه خودت کلمه ی جدید درست میکنی و خلاص!

این بار دیگه واقعا امیدوارم دفعه بعد که خواستم دکشنریتو کامل کنم تلفظ واقعیشو جلوش بنویسم!اینها تا اخر دو و نیم سالگیت بود یعنی 12 اذر.

البته اینم بگم ها من عاشق این مدل حرف زدنتم  اگه مثل ادم بزرگا حرف میزدی که صفایی نداشت!

فعلا کمی از روزگار پروشا ی مامی رو میگم تا اینکه تار عنکبوتای وبلاگ رو از بین برده باشم تا بعدا اگر شد عکس هم بزارم...

این که میگن تغییراتی در یک سالگی برای نینی بطور ناگهانی ممکنه ایجاد بشه واقعا در مورد تو درست بوده عزیزم....

چند روز قبل از تولد شما  خونمونو عوض کردیم و به خونه قبلی مون برگشتیم اما خوب برای پروشای من خیلی تازگی داشت ...اتاقت هم با اینکه به سلیقه خودمون رنگ امیزی شده بود رو دوست نداشتی و خلاصه اینکه راضی نشدی توی تخت خودت و حتی توی اتاق خودت بخوابی!!مدتی گذاشتیم بیای پیش ما بخوابی و ظاهرا تو از این کار خیلی راضی بودی.

این روزا(یعنی روزای اول  این دوره) خیلی فعالی مامی..کارت اینه که از صندلی کامپیوتر بالا بری و صدای دکمه های کیبوردو در بیاری...لحظه ای بدون من نمیتونی سرگرم بمونی...یعنی همش من باید باهات بازی کنم....کمدت رو تا جایی که دستت برسه خالی میکنی...لباسای کشوتو میریزی بیرون...مدام در حال راهپیمایی توی خونه هستی و لحظه ای نمیشینی...اما خیلی خوشحالم که دیگه مثل قبل هرچیزی رو لیس نمیزنی و سعی میکنی با دستات تستش کنی .درهرصورت ترتیب هرچیزی که بدستت بیاد رو میدی اما خوبیش اینکه کلی میکروب نمیخوری!!!

صبح ها هنوزم تا ساعت 10 میخوابی...البته بگم شب پا به پای ما بیداری ها...تا 12 شب و شایدم دیرتر...

ددی برات یه ماشین شارژی خریده که اتفاقا اسمشم پروشه هست!!خیلی باهاش حال میکنی ...به هیچ بچه دیگه ای هم نمیدی که سوار بشه...تازه خودتم سوار که میشی دیگه دلت نمیخواد بیای پایین .

برای بار اولین بار توی 14 ماهگی تنهایی یه هلی کوپتر کوچولو توی پارک سوار شدی و پیاده هم نمیشدی

صبح که از خواب بلند میشی  میری کابینتا رو مرتب میکنی!

پازل یه تیکه میوه  رو چون بلد بودی برات 2 تیکه گرفتیم ...اون رو هم زود یاد گرفتی....

یه چیز دیگه که خیلی جالبه عاشق کفش و دمپایی هستی...و تا بتونی  همه جا با خودت میبریش...

امروز که دارم از احساساتم می نویسم  26 شهریوره و شما توی 16 ماهگی هستی....احساس ناباوری دارم ...گاهی میپرسم  اون کوچولوی ظریفی که به سختی  شیر میخورد تویی؟ اونوقتا بچه ای رو میدیدم که مامانشو بوس میکنه حسودیم میشد اما الان روزی چند بار حداقل میای و منو بوس میکنی...مطمئنم که معنی جمله دوستت دارم یا عاشقتم رو میفهمی ...چون دست خودم نیست...اونقدر بهت گفتم که تا میگم عاشقتم میای منو بوس میکنی...ازت میپرسم یعنی تو هم دوستم داری؟ میگی اره.

شیرت رو هم دارم کم میکنم مامی...چون دیگه بزرگ شدی و وقتشه یکی دیگه از مراحل استقلال رو پشت سر بزاری..

درواقع به روش تدریجی تو رو از شیر گرفتم  عزیزم ،سخت بود برای هر دومون اما بالاخره بعد از دوماه برای اخرین بار 21 مهر بهت شیر دادم !(17 ماه کامل شیر خوردی)

6 ابان 88 یکی از روزای دلگیر پاییزی بود که یاد گذشته ها افتاده بودم و دلم داشت میترکید .تو خواب بودی اما یهو اومدم بالای تختت تا دیدمت و یاد شیطونیات افتادم...کلی امید وار شدم  واقعا ناامیدی ازم دور شد و حس کردم الان بلند میشی یه کار جدید میکنی و کلی شاد شدم.توی این ماه اخیر خیلی شیطون تر از قبل شدی و البته خیلی بامزه تر و لاولی(همون عشقولانه خودمون) تر...ماشاله که چقدر بزرگ و فهمیده شدی...

راستی تا یادم نرفته بگم که دیگه خودت توی دستشویی میای میشینی و من میشورمت...خیلی هم از پر شدن  یا بهتره بگم کثیف شدن پوشکت  بدت میاد...صبح هم که از خواب بلند میشی پوشکت خشکه....فکر کنم دیگه میخوای پوشک رو هم کنار بزاری!!

این روزا وقتی توی خونه هستی بیشتر میخوای تاب بازی کنی.

کار دیگه ای که خیلی داری توش پیشرفت میکنی نقاشی کشیدن به سبک پروشایی هست...دفتر نقاشی . مدادشمعی.ماژیک.مداد رنگی.تراش .پاک کن .رنگ انگشتی هم داری.

خیلی هم قشنگ میرقصی...دستات رو گیری بالا و میچرخی...منم کیف میکنم

اینا رو داشته باشین تا پایان نیمسال چهارم...به امید خدا

عاشقتم همیشه

خدا رو شکر که امسال هم با وجود پروشای گلمون به شادی گذشت و اکنون نیز ارزوی شادی روز افزون برای سالی که در راه است داریم....

پروشای عزیز م سال 1389 داره میرسه و من فکر میکنم دیگه تا حدی معنی عید رو میدونی و تو هم به نوبه خودت میخوای توی برگذاری این جشن کاری انجام بدی ... دوست دارم بهت بگم با دستای کوچولوت که به سوی خداوند میگیری برای همه اروز های خوب بکنی ...اونقدر که که امسال بدونیم همش خوبی ، سلامتی و شادی در انتظارمونه!

مامی جون خیلی ناراحتم که نمیتونم بیام و زود زود وبلاکت رو آپ کنم...اخه هم اینترنتمون سرعتش خیلی پایینه هم اینکه همه چیز توی وبلاگ نمیدونم چرا به هم میریزه ؟!

اما قول میدم  سعی کنم مشکلاتش رو حل کنم!!

نمیدونم اگر بشه سعی میکنم چندتا عکس برای امسال هم بزارم ...عکسای قبلی که اخی همه از بین رفتن!شایدم فعلا کامنت ها رو بدون عکس بزارم که از هیچی بهتر باشه تا بعد!

عیدت مبارک پروشا جونم

عاشقتم همیشه

مامی جون تولدت مبارک

مثل همیشه عاشقتم

آخ که چقدر ناز شده بودی...بردمت آرایشگاه موهات کلی  حالتش عوض شده بود...البته الاهی بمیرم همونطور که پیش بینی کرده بودم خیلی خسته بودی اما کلی ذوق کرده بودی و از اونجایی که خیلی باهوشی متوجه شده بودی تولدته !

مامان جون تولدت رو بیرون برات گرفته بودم چون علی جون هم معتقد بود که اول باید به نینی کوچولوها خوش بگذره ...بخاطر همین تولد رو توی قلعه جادویی برگزار کردیم...همونجا که همیشه برای بازی میری...فقط بخاطر اینکه مهمونا همه از تهران قرار بود بیان و تولد شما که دوازده خرداد بود می افتاد روز سه شنبه(وسط هفته) ما روز جمعه یعنی هشتم خرداد رو انتخاب کردیم...

کارت دعوت برای تولدتون رو هم دوست مامی ...حمیده جون...درست کردن که خیلی قشنگ شد...

مهمونای کوچولوی تولدشما:

آنا

مائده

ملیکا(دخترخاله)

ملیکا(دختر عمه)

کاملیا

علی

مهدی

مانلی

ماژان

دیانا

آتنا

آخ که دارم میمیرم از حسودی ...مامی جون حسودی کار خوبی نیست اما آخه تا علی جون رو میبینی منو یادت میره میپری بغلش باهاش بازی میکنی ...حتی غذا هم از دست علی بهتر میخوری... تازه همه کارای بامزه رو هم از علی دوست داری یاد بگیری ...بابایی هم جلوی بقیه پز میده که تو خیلی دوستش داری!!(در مورد حسودی  شوخی کردم مامی من از خوش بودن شمادوتا خیلی خوشم ...امیدوارم همیشه با هم بخندین )